At the heart of Müllerthal, a region known as La Petite Suisse Luxembourgeoise (Luxembourg’s Little Switzerland) amid dense forests, moss-covered rocks, and deep valleys, stand two remarkable castles: the medieval Château de Beaufort, whose walls evoke a world of knights and feudal families, and the Renaissance Château de Beaufort, an elegant 17th-century residence that was still a private, lived-in home until relatively recently. Just a few steps apart, they are separated by nearly six centuries of history.
The landscape here seems almost made for legends: forests cover the steep slopes, enormous sandstone formations rise among the trees, and narrow paths wind through the valleys and along the streams. In such surroundings, a medieval castle does not look like an intruder in the landscape. Rather, it feels like a natural part of it, as though it had grown from the same rock as the hills that surround it.
***
W samym sercu Müllerthal, regionu nazywanego La Petite Suisse Luxembourgeoise, czyli Małą Szwajcarią Luksemburga, pośród gęstych lasów, omszałych skał i głębokich dolin stoją dwa niezwykłe zamki: średniowieczny Château de Beaufort, którego mury przypominają o świecie rycerzy i feudalnych rodów i renesansowy Château de Beaufort, czyli elegancka rezydencja z XVII wieku, która jeszcze całkiem niedawno była prywatnym, zamieszkiwanym domem. Dzieli je zaledwie kilka kroków, ale też niemal sześć stuleci historii.
Krajobraz wydaje się tutaj niemal stworzony dla legend: lasy porastają strome zbocza, pomiędzy drzewami wyrastają ogromne formacje z piaskowca, a wąskie ścieżki prowadzą przez doliny i wzdłuż strumieni. W takim otoczeniu średniowieczny zamek nie wygląda jak obcy element krajobrazu. Raczej jak jego naturalna część, jakby wyrósł z tej samej skały, co otaczające go wzgórza.
The first references to the Lords of Beaufort date back to 1192. Over the following centuries, the fortress was gradually expanded and transformed. Its owners changed, and with them, so did the castle itself.
Today, only picturesque ruins remain of the old castle, but they are precisely what allow visitors to imagine the former power of this place. Tall walls, stone staircases, remnants of towers, and enormous window openings overlooking the forest create a truly remarkable setting.
Yet Beaufort is not a typical ruin that evokes nothing but nostalgia. There is something peaceful about it. Nature has gradually reclaimed the space once occupied by the fortress. Moss has covered the stones, trees have crept closer to the walls, and the wind now whistles freely through the ancient chambers.
Some of the castle’s stones were even taken by local residents and reused as building material. For a time, it seemed that one day nothing more than fragments of walls hidden in the forest would remain of Beaufort.
The fate of Beaufort only began to change in the 20th century, when Edmond Linckels took an interest in the ruins and decided to save them. The site was cleared, the walls were secured, and conservation work began. In 1932, the medieval castle was opened to visitors, giving the ruins a new lease of life and ensuring that, rather than disappearing, they would become one of the region’s most valuable historic landmarks.
***
Pierwsze wzmianki o panach Beaufort pojawiają się w 1192 roku. Przez kolejne stulecia twierdza była stopniowo rozbudowywana i przekształcana. Zmieniali się jej właściciele, a wraz z nimi zmieniał się sam zamek. Dziś ze starego zamku pozostały malownicze ruiny, ale właśnie one pozwalają najlepiej wyobrazić sobie dawną potęgę tego miejsca. Wysokie mury, kamienne schody, pozostałości wież i ogromne otwory okienne otwierające się na las tworzą niezwykłą scenerię. Nie jest to jednak klasyczna ruina, która budzi wyłącznie nostalgię. Beaufort ma w sobie coś spokojnego. Przyroda stopniowo odzyskała przestrzeń, którą kiedyś zajmowała twierdza. Mech pokrył kamienie, drzewa zbliżyły się do murów, a wiatr swobodnie poświstywał w pradawnych komnatach. Część kamieni zamkowych mieszkańcy wykorzystali nawet jako materiał budowlany. Wszystko wskazywało na to, że pewnego dnia po zamku pozostaną tylko fragmenty murów ukryte w lesie. Los Beaufort odmienił się dopiero w XX wieku. Edmond Linckels zainteresował się ruinami i postanowił je uratować. Rozpoczęto oczyszczanie terenu, zabezpieczanie murów i prace konserwatorskie. W 1932 roku średniowieczny zamek został udostępniony zwiedzającym, dzięki czemu ruiny, zamiast zniknąć, rozpoczęły nowe życie jako jeden z najcenniejszych zabytków regionu.
In 1639, Beaufort was purchased by Jean de Beck, a baron, military officer, and Governor of Luxembourg who served the Spanish Crown. He did not, however, choose to rebuild the old fortress. Instead, he decided to construct a new, more prestigious residence right beside it.
Construction of the Renaissance château began in 1643. The result was an elegant building whose character was markedly different from that of the austere medieval fortress. The new château was intended above all to be a comfortable home and a symbol of its owner’s status. Jean de Beck did not live to see his residence completed. He died in 1648, and construction was finished a year later.
From that point on, the two castles stood side by side. While the first gradually fell into ruin, the second survived almost entirely intact.
For centuries, the Renaissance Château de Beaufort remained a private residence. Its interiors still preserve furniture, decorations, and personal belongings that offer a glimpse into the lives of the people who once lived there. This is what sets Beaufort apart from many other historic castles. Here, visitors are not simply looking at a reconstruction of the past. They are stepping into a real home, one that was inhabited until relatively recently.
The château’s last resident was Anne-Marie Linckels-Volmer. When the estate was transferred to the Luxembourg state in 1981, she was granted the right to remain in the château for the rest of her life. She stayed there until her death in 2012, at the age of 97.
***
W 1639 roku Beaufort kupił Jean de Beck, baron, wojskowy i gubernator Luksemburga pozostający w służbie hiszpańskiej korony. Nie zdecydował się jednak na odbudowę starej twierdzy. Zamiast tego postanowił wznieść obok niej nową, reprezentacyjną rezydencję. Budowę renesansowego zamku rozpoczęto w 1643 roku. Powstał elegancki budynek, którego charakter wyraźnie różnił się od surowej średniowiecznej fortecy. Zamek miał być przede wszystkim wygodnym domem i symbolem pozycji jego właściciela. Jean de Beck nie doczekał jednak ukończenia swojej rezydencji. Zmarł w 1648 roku, a budowę zakończono rok później. Od tej chwili obok siebie zaczęły funkcjonować dwa zamki. Podczas gdy pierwszy z czasem zamienił się w ruinę, drugi przetrwał niemal w niezmienionej formie.
Renesansowy Château de Beaufort przez kolejne stulecia pozostawał prywatną rezydencją. W jego wnętrzach zachowały się meble, dekoracje i przedmioty, dzięki którym można wyobrazić sobie życie kolejnych mieszkańców. To właśnie odróżnia Beaufort od wielu innych zabytkowych zamków. Nie oglądamy tu wyłącznie rekonstrukcji dawnej przeszłości. Wchodzimy do prawdziwego domu, który jeszcze niedawno był zamieszkany. Ostatnią mieszkanką zamku była Anne-Marie Linckels-Volmer. Kiedy w 1981 roku posiadłość została przekazana państwu luksemburskiemu, otrzymała prawo dożywotniego pozostania w zamku. Pozostała tam aż do swojej śmierci w 2012 roku, w wieku 97 lat.
There is one more element that connects Beaufort’s past with the present: Cassero, the famous blackcurrant liqueur produced at the château. Its story also began in 1932, when Edmond Linckels started producing it. Cassero became one of Beaufort’s signature products and remains closely associated with the château to this day.
It is best enjoyed after your visit, while the impressions of both residences are still fresh. The intense flavour of blackcurrants pairs perfectly with sparkling wine, creating a local take on the classic Kir Royal. It is a small but wonderfully enjoyable way to round off a journey through the history of Beaufort.
***
Jest jeszcze jeden element, który łączy przeszłość Beaufort ze współczesnością: Cassero, słynny likier z czarnej porzeczki produkowany w zamku. Jego historia rozpoczęła się również w 1932 roku, kiedy Edmond Linckels uruchomił jego produkcję. Cassero stało się jednym z charakterystycznych produktów Beaufort i do dziś jest związane z zamkiem. Najlepiej spróbować go po zwiedzaniu, kiedy wrażenia z obu rezydencji są jeszcze świeże. Intensywny smak czarnej porzeczki doskonale komponuje się z winem musującym, tworząc lokalną wersję popularnego Kir Royal. To drobny, ale niezwykle przyjemny sposób na zakończenie podróży przez historię Beaufort.
