WOW! WILLIAM KENTRIDGE

In 2021, Luxembourg’s MUDAM museum hosted one of the most significant contemporary art exhibitions – William Kentridge’s More Sweetly Play the Dance. The Johannesburg-born artist, renowned for his unique combination of drawing, animation, film, sculpture, and theatre, presented a comprehensive selection of works exploring themes of history, memory, time, and absurdity.

W 2021 roku luksemburskie muzeum MUDAM gościło jedną z najważniejszych wystaw współczesnej sztuki – „More Sweetly Play the Dance” Williama Kentridge’a. Artysta pochodzący z Johannesburga, znany z unikalnego łączenia rysunku, animacji, filmu, rzeźby oraz teatru, zaprezentował tu przekrojowy wybór swoich prac, które eksplorowały tematy historii, pamięci, czasu i absurdu.

***

I had never seen such an incredible exhibition before. The very moment I stepped into the museum felt like crossing the boundary between reality and a dream. Visitors were greeted by a huge tree that immediately drew the eye. But it wasn’t an ordinary tree – it seemed more like its ghostly presence, as if the shadow of a tree was casting a shadow itself. Its branching forms spread across the walls, creating the impression that the entire space had been enveloped by a poetic, intangible nature. This ephemeral shape – seemingly just a shadow, yet full of life – served as a powerful introduction to the world of William Kentridge: a world where the boundaries between the real and the imagined blur.

Nigdy jeszcze nie oglądałam tak niesamowitej wystawy. Już sam moment wejścia do muzeum był jak przekroczenie granicy rzeczywistości i snu. Na odwiedzających czekało tam ogromne drzewo, które od razu przyciągało wzrok. Nie było to zwyczajne drzewo – wyglądało raczej jak jego widmowa obecność, jakby cień drzewa rzucał cień. Jego rozgałęzione formy rozpościerały się po ścianach, tworząc wrażenie, że cała przestrzeń została wchłonięta przez poetycką, niematerialną naturę. Ten efemeryczny kształt – niby tylko cień, a jednak pełen życia – stanowił pierwsze, niezwykle silne wprowadzenie w świat Williama Kentridge’a: świat, w którym granice między tym, co realne, a tym, co wyobrażone zacierają się.

Kentridge employs a distinctive technique of drawn animation, in which each stage of the drawing is filmed, then erased and redrawn. This process creates unique visual palimpsests – layered images that convey the fleeting nature of time and the fragility of human experience. His art is deeply rooted in the historical and political context of South Africa, but through the power of visual metaphor and universal themes, it resonates with audiences worldwide.

Kentridge posługuje się charakterystyczną techniką animacji rysunkowej, w której kolejne etapy rysunku są filmowane, a następnie ścierane i rysowane na nowo. Proces ten tworzy wyjątkowe wizualne palimpsesty – warstwowe obrazy, które oddają ulotność czasu i kruchość ludzkiego doświadczenia. Jego sztuka jest głęboko zakorzeniona w południowoafrykańskim kontekście historycznym i politycznym, ale dzięki sile wizualnej metafory i uniwersalnym odniesieniom, staje się zrozumiała dla widzów z całego świata.

I couldn’t take my eyes off the various elements of the exhibition. Drawings (also on newspaper sheets) formed entire sequences that came to life as animations. They could also be seen in film form – every movement, every shift in light was the result of immense, precise work. Among these extraordinary pieces were sculptures as well – both smaller and larger, subtle and expressive – that completed Kentridge’s visual world.

Nie mogłam oderwać wzroku od kolejnych elementów wystawy. Rysunki (wykonane również na gazetowym papierze) układały się w całe sekwencje, które ożywały w formie animacji. Można je było zobaczyć także w wersji filmowej – każdy ruch, każda zmiana światła była wynikiem ogromnej, precyzyjnej pracy. Wśród tych niezwykłych dzieł znajdowały się również rzeźby – mniejsze i większe, subtelne i ekspresyjne – które dopełniały wizualny świat Kentridge’a.

One of the main works exhibited at MUDAM was the title piece, More Sweetly Play the Dance from 2015. This multi-channel projection film depicts a procession of figures moving against a backdrop of hand-drawn landscapes – evoking both political marches and funeral rituals. Hypnotic music, megaphones, and moving shadows create an experience that oscillates between tragedy and the grotesque.
This was, in fact, the most extraordinary part of the exhibition. A life-sized procession of figures moved along screens. The uniqueness lay not only in the fact that the landscapes and set elements were hand-drawn, but also in how powerfully the installation engaged the senses. The imagery was accompanied by dark, heavy, almost hypnotic music and – what completely surprised me – a scent of fresh wood.
To watch the procession, we sat on simple crates made of raw, unfinished wood. The scent of resin filled the air, saturating the space and making the experience almost physical, as if we had become part of this extraordinary spectacle. I was so moved and surprised by what I saw that it never even occurred to me to take out my phone and snap a photo. Besides, no picture could have captured even a fraction of what one could feel being there in person – watching, listening, and absorbing everything with your whole body. It was more than an exhibition – it was a one-of-a-kind experience.

Jednym z głównych dzieł pokazywanych w MUDAM była praca tytułowa – „More Sweetly Play the Dance” z 2015 roku. Ten wielokanałowy film projekcyjny przedstawia procesję postaci przesuwających się na tle ręcznie rysowanych krajobrazów – przypominających zarówno pochody polityczne, jak i rytuały żałobne. Hipnotyczna muzyka, megafony i cienie w ruchu tworzą głęboko poruszające doświadczenie, które oscyluje między tragedią a groteską.
To właśnie była najbardziej niezwykła część wystawy. Pełnowymiarowa procesja postaci, które – naturalnej wielkości – poruszały się wzdłuż ekranów. Niezwykłość polegała nie tylko na tym, że krajobrazy i elementy scenografii zostały ręcznie narysowane, lecz także na tym, jak silnie instalacja oddziaływała na zmysły. Obrazowi towarzyszyła mroczna muzyka, ciężka, niemal hipnotyczna atmosfera oraz – co mnie całkowicie zaskoczyło – zapach świeżego drewna.
Aby obejrzeć tę procesję, siadaliśmy na prostych skrzyniach z nieobrobionego, surowego drewna. Zapach żywicy unosił się w powietrzu, wypełniając przestrzeń i sprawiając, że doświadczenie było niemal cielesne, jakbyśmy stali się częścią tego niezwykłego spektaklu. Byłam tak poruszona i zaskoczona tym, co widziałam, że nawet nie przyszło mi do głowy, by wyciągnąć telefon i zrobić zdjęcie. Zresztą – i tak nie oddałoby to nawet ułamka tego, co można było poczuć, będąc tam fizycznie, patrząc, słuchając i chłonąc całym ciałem to, co działo się wokół. To było więcej niż wystawa – to było jedyne w swoim rodzaju doświadczenie.

The exhibition at MUDAM was not only a presentation of the work of one of the most outstanding contemporary artists but also a deeply engaging experience – visually, intellectually, and emotionally. With his characteristic blend of seriousness and irony, Kentridge invited viewers to reflect on how we tell stories – and how fragmented, incomplete, and uncertain our narratives are, yet how essential they remain.

Wystawa w MUDAM była nie tylko prezentacją dorobku jednego z najwybitniejszych twórców współczesnych, ale też doświadczeniem głęboko angażującym – wizualnie, intelektualnie i emocjonalnie. Kentridge, z charakterystycznym dla siebie połączeniem powagi i ironii, zaprosił widzów do refleksji nad tym, jak opowiadamy historię – i jak bardzo nasze opowieści są fragmentaryczne, pełne luk, niepewne, ale wciąż potrzebne.

---

MUDAM LINK:

https://www.mudam.com/exhibitions/more-sweetly-play-the-dance