I wonder how to describe this feeling… When I was younger, I had disturbing visions of suspension. I don’t know if I dreamt them or if they were a figment of my imagination, but I always wanted to be able to paint them and I tried, repeatedly. The feeling of suspension. It is a strange, slightly nostalgic, and somewhat romantic sensation of floating in an undefined space “in-between.” My imagination coped with this in the simplest way possible: by combining several elements into one image. Much like artificial intelligence does today.
I imagined myself hanging between brick buildings on an ordinary clothesline. My hair was clipped to the line with clothespins. My blouse hung next to me, also clipped in place, and on the other side, my ballerinas flats, the shoes I wore most often. Water was slowly dripping from everything.
This state of suspension was not unpleasant. It was nice. There was something gentle, almost tender about it. It was as if, for a moment, the world stopped demanding that I stand on solid ground, make choices, or follow a direction. It was a kind of swaying. Yet, it was accompanied by an indefinite, quiet sense that the line could snap at any moment – and that the fall would be painful.
The second feeling, more mundane, was not so much about suspension as it was about being stuck. I am not sure which word better captures this state, so I use both. It is a very strange experience. My life is clear and tangible right up until the moment I moved abroad – and… now. Everything in between, however, seems foggy and blurred, as if it never happened, as if my memory rejected that period immediately after it unfolded. Like a dream without confirmation.
When I left, I was 19 – and I have the impression that all those years since never really occurred. Mentally, I am still 19. This feeling is exceptionally strange: on one hand, it hinders normal living and growth; on the other, it creates a dangerous, almost deceptive impression of eternal youth.
I think I might belong to the “generation in-between.” I am not sure if this is the term I should use, but it fits the vision that has accompanied me ever since I left my country. To my mind, the in-between generation consists of individuals living in a permanent state of “betweenness,” where belonging, memory, and identity do not coalesce into a single, coherent place. This is not exile in the classical sense. Nor is it assimilation. It is something quieter and psychologically more complex: a form of existence suspended between systems of meaning. At its core, suspension is a paradoxical state: it combines lightness with latent tension. It is experienced as freedom from grounding forces, a lack of constant cultural gravity, while simultaneously carrying the awareness that nothing is fully secured. The individual is “held,” but not anchored. This duality shapes a specific emotional texture, where calmness coexists with uncertainty, and the sense of freedom is permeated by latent risk. It is a presence that offers no full sense of grounding, yet it does not manifest as acute distress; rather, it appears as a lasting, almost atmospheric state of being.
The in-between generation often experiences time not as continuity, but as segmentation. Life is divided into distinct “real zones”: life before migration, life “now,” and a third space that resists full registration. This third space is felt as something that “did not happen,” even though it objectively did.
In cognitive terms, this can be understood as a rupture in autobiographical continuity. The narrative self depends on seamless transitions between past and present. When those transitions fail to integrate, memory becomes stratified rather than linear. The result is a subtle but persistent phenomenon: temporal dislocation, the sense that one’s life did not move forward as a single thread, but split into incompatible timelines.
A key feature of this state is what could be described as a frozen reference point, or identity lag: the self remains partially anchored in the age or stage at which migration occurred. Not in a literal sense – development continues – but in a structural one: the “reference version” of the self does not update smoothly. The psyche retains a stable internal snapshot from the moment of rupture. As a result, individuals may feel internally younger than their chronological age, or emotionally positioned in an earlier version of themselves. They may also feel disconnected from the social expectations associated with their current life stage.
I have read a little about the concept of liminality, searching for an explanation and vocabulary for the state I found myself in. I think it is somewhat consistent with this concept of being “between” defined social structures. However, unlike ritual liminality, which is temporary and structured, migratory liminality can become permanent. The in-between individual does not fully belong to their country of origin (because time and language have shifted), nor to the country of settlement (because formative socialization did not occur there). This produces a state that could be called dual non-belonging: it is not a lack of identity, but its duplication without full integration.
Crucially, this state is not purely negative. Suspension contains an aesthetic and even protective dimension. It can be experienced as lightness, freedom from rigid identity frameworks, creativity – a hybrid perception and imagination – or even sensitivity (a heightened awareness of transitions and meanings). Yet, it also carries the difficulty of fully committing to belonging and a persistent sense of “not having arrived.”
The in-between generation arrives in more than one place at once, and therefore never fully lands. Its defining feature is not displacement alone, but continuity without consolidation. To live in suspension is to exist between the grammars of belonging, where identity is constantly being assembled, yet never finally completed.
***
Zastanawiam się, jak opisać to uczucie… Kiedy byłam młodsza, miałam niepokojące wizje zawieszenia. Nie wiem, czy mi się śniły, czy były wytworem mojej wyobraźni, ale zawsze chciałam umieć je namalować, co wielokrotnie próbowałam. Poczucie zawieszenia. Dziwne, trochę nostalgiczne, trochę romantyczne uczucie unoszenia się w nieokreślonej przestrzeni „pomiędzy”. Moja wyobraźnia radziła sobie z tym w najprostszy możliwy sposób — łącząc kilka elementów w jeden obraz. Trochę jak dziś robi to sztuczna inteligencja.
Wyobrażałam sobie siebie wiszącą między ceglanymi budynkami na zwykłej linie do suszenia bielizny. Moje włosy były przypięte klamerkami do liny. Obok wisiała moja bluzka, również przypięta klamerkami, a z drugiej strony balerinki — buty, które nosiłam najczęściej. Ze wszystkiego powoli ściekała woda.
Ten stan zawieszenia nie był nieprzyjemny. Był nawet miły. Było w nim coś łagodnego, niemal czułego. Jakby świat na chwilę przestał wymagać ode mnie stania na ziemi, wyborów, kierunku. Takie kołysanie. Ale towarzyszyło mu nieokreślone, ciche poczucie, że lina może w każdej chwili się zerwać — i że upadek będzie bolesny.
Drugie uczucie, bardziej przyziemne, dotyczyło już nie tyle zawieszenia, co raczej utknięcia. Sama nie wiem, które słowo lepiej oddaje ten stan, więc używam obu. To bardzo dziwne doświadczenie. Moje życie jest wyraźne i namacalne aż do momentu wyjazdu za granicę — i …teraz. Natomiast wszystko pomiędzy wydaje się zamglone, rozmyte, jakby nigdy się nie wydarzyło, jakby moja pamięć odrzuciła ten okres zaraz po jego powstaniu. Jak sen bez potwierdzenia.
Kiedy wyjechałam, miałam 19 lat — i mam wrażenie, jakby potem te wszystkie lata nigdy się nie zdarzyły. Wciąż mentalnie mam 19 lat. To uczucie jest wyjątkowo dziwne: z jednej strony utrudnia normalne życie i rozwój, z drugiej daje niebezpieczne, niemal zwodnicze wrażenie wiecznej młodości.
Myślę, że być może należę do pokolenia zawieszonego. Nie jestem pewna czy to jest nazwa, której powinnam używać, ale pasuje do wizji, która towarzyszy mi odkąd wyjechałam z kraju. Według moich przemyśleń pokolenie zawieszone to osoby żyjące w trwałym stanie „pomiędzy”, w którym przynależność, pamięć i tożsamość nie scalają się w jednym, spójnym miejscu. Nie jest to wygnanie w klasycznym tego słowa znaczeniu. Nie jest to również asymilacja. To coś cichszego i bardziej złożonego psychologicznie: forma egzystencji zawieszona między systemami znaczeń. W swej istocie zawieszenie jest stanem paradoksalnym: łączy w sobie lekkość z ukrytym napięciem. Jest doświadczane jako wolność od sił zakorzeniających – brak stałej, kulturowej grawitacji – przy jednoczesnej świadomości, że nic nie jest w pełni zabezpieczone. Jednostka jest „podtrzymywana”, ale nie zakotwiczona. Ta dwoistość kształtuje specyficzną teksturę emocjonalną, w której spokój współistnieje z brakiem pewności, a poczucie wolności przenika ukryte ryzyko. Jest to obecność niedająca pełnego poczucia ugruntowania, która jednak nie przybiera formy ostrego niepokoju, lecz jawi się jako trwały, niemal atmosferyczny stan bycia.
Pokolenie zawieszone często doświadcza czasu nie jako ciągłości, lecz jako segmentacji. Życie dzieli się na wyraźne „strefy rzeczywiste”: życie przed migracją, życie „teraz”, oraz trzecią przestrzeń, która opiera się pełnej rejestracji. Odczuwa się ją tak, jakby „się nie wydarzyła”, mimo że obiektywnie miała miejsce.
W kategoriach poznawczych można to rozumieć jako przerwanie ciągłości autobiograficznej. Jaźń narracyjna zależy od płynnych przejść między przeszłością a teraźniejszością. Kiedy te przejścia nie integrują się, pamięć staje się warstwowa, a nie linearna.
Rezultatem jest subtelne, ale trwałe zjawisko: dyslokacja czasowa – poczucie, że życie nie toczyło się jednym wątkiem, lecz rozszczepiło się na niekompatybilne osie czasu.
Kluczową cechą tego stanu jest to, co można opisać jako zamrożony punkt odniesienia, opóźnienie tożsamości: jaźń pozostaje częściowo zakotwiczona w wieku lub etapie, w którym nastąpiła migracja. Nie w sensie dosłownym – rozwój trwa nadal – lecz w sensie strukturalnym: „wersja referencyjna” jaźni nie aktualizuje się płynnie. Psychika zachowuje stabilny wewnętrzny obraz z momentu zerwania. W rezultacie jednostki mogą odczuwać, że wewnętrznie są młodsze niż ich wiek chronologiczny, że emocjonalnie są umiejscowione we wcześniejszej wersji siebie. Mogą też odczuwać odłączenie od oczekiwań społecznych związanych z ich obecnym etapem życia
Czytałam trochę o koncepcji liminalności, szukając wytłumaczenia i słownictwa dla stanu, w których przyszło mi się odnaleźć. Myślę, że jest on poniekąd zgodny z tą koncepcją, z byciem „pomiędzy” zdefiniowanymi strukturami społecznymi. Jednak w przeciwieństwie do liminalności rytualnej, która jest tymczasowa i ustrukturyzowana, liminalność migracyjna może stać się permanentna. Osoba zawieszona nie przynależy w pełni ani do kraju pochodzenia (ponieważ czas i język uległy zmianie), ani do kraju osiedlenia (ponieważ nie nastąpiła tam socjalizacja formacyjna). Wytwarza to stan, który można nazwać podwójnym nieprzynależeniem: nie jest to brak tożsamości, lecz jej powielenie bez pełnej integracji.
Co ważne, stan ten nie jest wyłącznie negatywny. Zawieszenie zawiera w sobie wymiar estetyczny, a nawet ochronny. Może być doświadczane jako lekkość, wolność od sztywnych ram tożsamości, kreatywność – hybrydowe postrzeganie i wyobraźnia, czy nawet wrażliwość (wyostrzona świadomość przejść i znaczeń). Niesie ze sobą jednak również trudność w pełnym zobowiązaniu się do przynależności i uporczywe poczucie „niedotarcia”.
Pokolenie zawieszone dociera do więcej niż jednego miejsca naraz, a zatem nigdy w pełni nie ląduje. Jego cechą definiującą nie jest samo przemieszczenie, lecz ciągłość bez konsolidacji. Żyć w zawieszeniu to egzystować między gramatykami przynależności, gdzie tożsamość jest nieustannie składana, ale nigdy ostatecznie domknięta.
***
