Today the air temperature reached 38 degrees. We are roasting, slipping quickly through the city in search of even a sliver of shade. Not everyone has the luxury of working in air-conditioned spaces, and we are not used to such high temperatures here. The air shimmers with heat when you look closely. Everyone tries to wear as little as possible.
Suddenly, into this slow, hot, languid everyday life, a quiet, still barely audible rumble begins to creep in. Above us, the sun is still blazing—one can get a quick tan, even burn one’s shoulders—but somewhere farther away, perhaps over Bonnevoie, Howald, or Cloche d’Or, the sky has suddenly turned grey. A flash of lightning cuts through it. Something is coming.
We can already smell the wonderful scent of rain-soaked, sun-warmed earth. It is one of the most beautiful smells, which the English call petrichor. It refers to the distinctive, earthy aroma produced when rain falls on dry soil—caused by compounds released from the ground and bacteria (especially geosmin) when it becomes wet. It is extraordinary. But it is not yet direct; the wind carries it from somewhere far away, from over Howald or Cloche d’Or.
We wait. Suddenly, as if someone had switched off that searing light, a gloomy grey descends. Streetlights switch on automatically as darkness falls all at once. A sharp flash splits the sky, blinding us, and a powerful clap of thunder rolls through the air, scattering a flock of pigeons. The change happens abruptly, within seconds, catching people off guard as they calmly return from work in summer dresses and light shirts. In an instant—panic. Everyone tries to find even a fragment of shelter. People rush as fast as they can to take cover. The main squares empty out. Colourful dresses slip past and cluster at the edges of the city.
Huge drops of rain begin to fall, drumming—no, hammering—on the roof of the bus stop. They strike in rhythm, faster and faster, until suddenly, as if someone had torn open the cloud, water pours down on us. Water starts flowing along the street, unable to soak quickly into the sun-baked, exhausted ground. Passing cars splash it in all directions; it gathers in depressions and turns the road into a river, as if the drainage system had stopped working entirely. Lightning flashes and thunder cracks, and everything is so powerful—these enormous drops, the bursts of light, and the roaring thunder—that it is at once astonishing, awe-inspiring, and frightening.
It lasts perhaps ten minutes, and then everything disappears just as quickly as it arrived. It dissolves. The sun re-emerges from behind the dark clouds and instantly begins to dry the surface. Only small broken branches scattered on the ground, and rain-soaked, fallen, dried linden blossoms, bear witness that something happened here and has not yet been cleaned up. But soon the sun will dry them as well, and the wind will blow them to the roadside. And all traces will be erased.
***
Dziś temperatura powietrza osiągnęła 38 stopni. Smażymy się, przemykając szybko przez miasto w poszukiwaniu skrawka cienia. Nie wszyscy mają ten luksus, by pracować w klimatyzowanych pomieszczeniach, a nie jesteśmy przyzwyczajeni do tak wysokich temperatur w tym miejscu. Powietrze drży od żaru, gdy przyjrzysz się dokładniej. Każdy stara się mieć na sobie jak najmniej.
Nagle, w tę powolną, gorącą i rozleniwioną codzienność wkrada się jeszcze cichy, na razie ledwo słyszalny pomruk. Nad nami wciąż żarzy się słońce – można szybko się opalić, a nawet spalić ramiona – ale gdzieś tam dalej, może nad Bonnevoie, Howaldem czy Cloche d’Or, niebo nagle poszarzało. Przecina je błyskawica. Coś nadchodzi.
Czujemy w powietrzu cudowny zapach zmoczonej deszczem, rozgrzanej ziemi. To jeden z najpiękniejszych zapachów, który Anglicy nazywają petrichor. Odnosi się on do charakterystycznego, ziemistego aromatu powstającego, gdy deszcz pada na suchą ziemię – spowodowanego związkami uwalnianymi z gleby i bakterii (szczególnie geosminą), gdy zostaje ona zwilżona. Jest niesamowity. Ale nie jest jeszcze bezpośredni; przynosi go wiatr skądś z daleka, znad Howaldu czy Cloche d’Or.
Czekamy. Nagle, jakby ktoś wyłączył to niesamowicie palące światło, zapada ponura szarość. Automatycznie włączają się latarnie, bo nagle robi się bardzo ciemno. Wyrazisty błysk przecina niebo, oślepia, a potężny huk rozlega się w powietrzu, płosząc stadko gołębi. Ta zmiana następuje gwałtownie, w ciągu kilku sekund, zaskakując ludzi spokojnie wracających z pracy w letnich sukienkach i zwiewnych koszulach. W jednej chwili – popłoch. Teraz każdy próbuje znaleźć dla siebie choć skrawek dachu. Każdy pędzi jak najszybciej, by się schronić. Główne place pustoszeją. Kolorowe sukienki przemykają i ściskają się na krawędziach miasta.
Ogromne krople deszczu zaczynają spadać, bębniąc – nie, waląc – w dach przystanku. Spadają rytmicznie, coraz szybciej, aż nagle, jakby ktoś rozpruł chmurę, wylewa się na nas woda. Ulicą zaczyna płynąć woda, nie mogąc tak szybko wsiąknąć w zaschniętą, zmęczoną upałami ziemię. Jadące samochody rozbryzgują ją na wszystkie strony, woda zbiera się w zagłębieniach i zamienia ulicę w rzekę, zupełnie jakby przestały funkcjonować kanały. Błyska i grzmi, a wszystko to jest tak potężne – te gigantyczne krople, światło błyskawic i huk grzmotów – że jednocześnie zdumiewa, budzi podziw i przeraża.
Trwa to może 10 minut i nagle wszystko znika tak, jak się pojawiło. Rozprasza się. Kula słońca wychyla się zza ciemnych kłębów i momentalnie osusza powierzchnię. Tylko drobne, połamane gałęzie leżące na ziemi i naniesione z wodą, opadłe, wysuszone kwiaty lipy świadczą o tym, że coś tu się wydarzyło i jeszcze nie posprzątano. Ale zaraz słońce je wysuszy, a wiatr zwieje na pobocza. I wszystkie ślady zostaną zatarte.
